Ik zie net dat het alweer meer dan een maand geleden is dat ik een blog heb geschreven. Schandalig! Ben er gewoonweg niet aan toegekomen. Maar goed, bij deze weer een blog van mij.

Iets meer dan twee weken terug ben ik samen met mijn moeder, zus en een vriendin van mijn moeder naar Body World geweest in Rotterdam. Kennen jullie dit en zijn jullie er ook geweest? Ik vond het echt heel indrukwekkend om te zien.

Hier een korte uitleg wat Body World is afkomstig van de site: www.bodyworlds.com

BODY WORLDS is de enige anatomietentoonstelling ter wereld die gebaseerd is op een donorprogramma. Donoren zijn personen die bij testament vastleggen dat na hun overlijden hun lichaam in de tentoonstelling mag worden gebruikt voor educatieve doeleinden.

Alle plastinaten van volledige lichamen en de meeste specimens zijn afkomstig van die donoren. Sommige specimens die iets heel ongewoons voorstellen, komen van oude anatomische verzamelingen of morfologische instituten.

Wereldwijd zijn er ruim elfduizend donoren die hun lichaam na overlijden ter beschikking stellen voor plastinatie en tentoonstelling in de expositie. Circa dertig donoren wonen in Nederland.

Het is echt onvoorstelbaar dat alles wat er tentoongesteld wordt gewoonweg echt is. Echte organen, echte mensen enzovoort. Niks is plastic of zo, ook al lijkt het soms wel het geval. Maar door bijzondere technieken die zijn toegepast kunnen ze dit allemaal zo goed houden. Ik vond het echt een super interessante en indrukwekkende dag.

Nog ruim 15 uur en dan sluiten we het jaar 2010 weer af. Een jaar waarin voor mij weer veel is gebeurd. Zo ben ik in april met een nieuwe baan gestart en in oktober heb ik hier een vast contract gekregen. In april zijn we ook verhuisd naar een andere woning. Eind september heb ik afscheid genomen van het werken op de poli urologie/chirurgie (hier werkte ik nog 1 keer in de week). Ook waren er enkele mindere mooie momenten in 2010. Zo kregen we in juli te horen dat mijn oom ongeneeslijk ziek was. In november hebben we afscheid van hem genomen nadat hij slechts 4 maanden ziek is geweest. Ook de buurman van mijn ouders overleed in diezelfde week. Een jaar met veel mooie momenten, maar ook helaas verdrietige momenten. Hier staan we vanavond zeker bij stil als de klok 12 uur slaat.

Het jaar 2011 zal daarna beginnen en zoals iedereen weten we nooit wat het nieuwe jaar ons gaat brengen. In ieder geval staat er wel weer enkele dagjes uit gepland. In januari een dag naar Body World in Rotterdam, in februari een dadje uit naar de huishoudhobbybeurs in Amsterdam. In april een lang weekend weg naar Praag. Daarnaast hoop ik dat in 2011 onze kinderwens vervuld gaat worden. Verder heb ik eigenlijk ook geen voornemens voor het jaar 2011. Behalve dat ik weer actiever naar de sportschool wil gaan want de laatste 2 a 3 weken is het er niet van gekomen.

Hebben jullie nog voornemens voor 2011?

In ieder geval wens ik jullie allemaal een hele fijne jaarwisseling toe! En voor 2011 alle goeds toegewenst!!

Jaja, hij staat alweer een tijdje: onze kerstboom. We hebben hem al staan sinds 5 december.Wel wat aan de vroege kant maar aangezien ik die zondag vrij was en verder de gehele week moest werken kwam het zo beter uit. Ik vind het toch wel weer heel gezellig staan, hoor! De kerstboom die we hebben staan is overigens een kunst kerstboom en is nog van mijn oma geweest. Aangezien we toch merken dat hij al vrij oud is en toch wel kaal begint te worden (ook een kunstkerstboom verliest zijn naalden door de jaren heen) hebben we alvast bij de Welkoop een nieuwe kunstkerstboom gekocht voor volgend jaar kerst. Deze is overigens ook veel groter (215 cm) en veel voller en hij was al mooi in de aanbieding. Deze kerst is in ieder geval nog ff genieten van het boompje die ooit nog van mijn oma is geweest. Hieronder ff wat foto's van de kerstsfeer in ons huis.

Hebben jullie je huis ook helemaal in kerstsfeer? En waar gaat jullie voorkeur naar uit wat betreft de kerstboom: kunst of een echte?

Afgelopen week had ik een weekje vakantie. Alleen het is voor mij geen fijne vakantieweek geworden zoals ik gepland had. Integendeel zelfs….Vorige week donderdagavond is na slechts 4 maanden ziek te zijn geweest mijn oom (broer van mijn vader) overleden aan longkanker. Ik had mijzelf die ochtend al ziek gemeld van het werk omdat ik zelf niet lekker in orde was, met name door de stressvolle dagen die we al achter de rug hadden. Mijn ouders waren al verscheidene keren gebeld met de vraag om langs te komen om afscheid te nemen. Zo ook die bewuste donderdagavond. Hij is die avond om 20.15u overleden in bijzijn van zijn gezin en mijn oma (zijn moeder). Ik was die avond ook nog alleen aangezien Matthijs training had. Ik heb dus in tranen de zus van mijn moeder gebeld en zij is vervolgens langsgekomen. Uiteindelijk kwam later Matthijs ook thuis en ook mijn ouders kwamen naderhand nog even bij ons langs. De dagen die daarop volgenden waren allemaal zo raar. Je slaapt slecht en je gedachten en gesprekken gaan steeds weer daarover….Vrijdagavond en zaterdmiddag ben ik nog even langs geweest. Ik vond wel erg fijn om te zien dat mijn oom er zo vredig bij lag. Ook weer zo onwerkelijk dat zo'n jonge man van 56 jaar oud die is overkomen. Mag toch eigenlijk niet zo zijn!

Alsof dat nog niet alles was, is op dinsdag de dag dat we 's avonds de avondwake zouden hebben van mijn oom, ook nog eens de buurman van mijn ouders overleden. Iemand die ik al mijn hele leven ken eigenlijk. Die maandag daarvoor heeft mijn zus hem nog met succes gereanimeerd, maar helaas zijn er toch weer complicaties opgetreden in het ziekenhuis. Dinsdagochtend werd ik dus al bijtijds door zijn dochter gebeld met de vraag of ik wilde komen want mijn moeder was min of meer ingestort. Het verdriet werd haar allemaal even teveel. Eerst het overlijden van haar zwager (wat weer veel herinneringen op heeft gehaald omdat haar zus ook is overleden aan kanker) en dan ook nog eens de buurman die ze de dag ervoor nog heeft bezocht in het ziekenhuis.

Afgelopen woensdag de begrafenis gehad van mijn oom. Zowel de avondwake en begrafenis waren best moeilijk. Ook wel weer heel mooi en persoonlijk allemaal. En dan aankomende maandag dan nog de crematie van de buurman. En dan heb ik het eigenlijk wel weer even gehad. Pfff…..Ik moet dinsdag weer aan het werk, maar echt uitgerust ben ik absoluut niet. Als het goed is dan wil mijn collega nog even bekijken of ik in december alsnog een weekje vakantie kan opnemen aangezien ik nog uren genoeg heb en ze dit ook niet als vakantie voor mij beschouwen.

Sinds maandag 1 november ben ik in het bezit van de lease auto (toyota aygo cool). Ik ben er echt super blij mee. Ik rijd er zowel zakelijk als prive mee vanwege dit laatste hebben we dus ook besloten om onze andere auto weg te doen. Deze hebben we ondertussen ook al verkocht. Ik heb gelijk vorige week vrijdag de auto verzekering stop gezet. Nou ja, stop gezet, ze hadden het over schorsen of zoiets. Dat wil zeggen dat als we besluiten toch nog een auto zelf erbij te kopen dat we dan nog wel de schade vrije jaren behouden die we tot nu toe hebben opgebouwd.

Maar goed, verder is het wel ideaal. Geen betalingen meer voor de autoverzekering, reparaties en dergelijke. Zelfs de ANWB heb ik stopgezet omdat we met de lease auto automatisch 24 uurs mobiliteitsgarantie hebben voor zowel binnen als in buitenland. En ook erg fijn is dat we nu kunnen tanken zonder dat ik hoef te denken dat er weer een heel bedrag van de rekening af gaat.

Verder rijdt de auto echt super fijn. Ik heb mijn draai er al helemaal in gevonden. De eerste keer was toch wel even wennen, hoor! Met name met het schakelen en het vaart maken. Toen eenmaal de auto ook gewend was en ik ook ging het een stuk gemakkelijker.

Ik moet overigens wel elke dag de kilometers bijhouden voor zowel prive als zakelijk. Vanuit mijn werk heb ik een exel-bestand toegemaild gekregen waarin ik de kilometers kan registreren. Eens in de maand kan ik dit dan op het web van mijn werk zetten onder mijn persoonlijke documenten. En eens om de drie maanden zullen ze vragen of ik het hen kan mailen. Op deze manier kunnen ze ook berekenen of ik na een jaar bij moet betalen of dat ik geld van hen terug krijg.

Tot nu toe zijn de zakelijke kilometers in de meerderheid.

Vanmiddag ben ik samen met mijn moeder naar de Lidl gereden. Matthijs die vindt hier de 7-up zo ontzettend lekker van. Normaal gesproken dan nam de buurvrouw steeds flessen hiervan mee en op een gegeven moment hadden we zoveel lege flessen thuis, dat ik vorige week woensdag er zelf naar toe ben gegaan. Kwam eerder nooit bij de Lidl. De winkel is niet bij ons om de hoek namelijk waardoor je er niet zo snel naar toe gaat. Maar goed, die woensdag kwam ik er dus voor het eerst en wow, wat een grote winkel nog en na afrekenen bij de kassa dacht ik: en wat goedkoop! Dus ma en ik maakten de afspraak om in vervolg gewoon 1 keer in de week deze kant op te rijden. Zo gezegd zo gedaan, dus ook vandaag die kant weer op gereden. Ik had eigenlijk niet eens veel nodig, maar totdat ik bij de schappen kwam van de leukere koopjes (je weet wel wat de Aldi ook altijd heeft). Zie de foto's van wat ik uit die schappen heb gekocht. Het receptenboek van de muffins daar ga ik eens mooi een recept uitzoeken voor aanstaande zaterdag. Ben het weekend mooi vrij, dus ga eens lekker de zaterdag gebruiken om te bakken.

Nog even ter verduidelijking van wat ik dus gekocht heb: vier receptenboeken, een slagroomspuit met allerlei verschillende spuitekopjes en vormpjes, een siliconenvorm voor muffins en een broodrooster.

Jaaah, ik heb een contract voor onbepaalde tijd gekregen bij Buurtzorg. Ben helemaal happy!! Ik heb toen ik in april bij Buurtzorg ben begonnen een contract voor een half jaar gekregen. En twee weken geleden tijdens de bespreking heb ik gevraagd of ik mag blijven of niet. En iedereen was het er mee eens dat ik mocht blijven en dat ik mijn contract kon laten omzetten voor onbepaalde tijd. Deze is dus gisteren ingegaan. Jiepie!!! Eindelijk heb ik nu dat stukje zekerheid binnen waar ik zo lang op heb gewacht.

En…..daarbij mag ik mij over een tijdje ook nog eens de trotse eigenaresse noemen van een nieuwe auto. Jaja, ik kom in aanmerking voor een auto van het werk. Sindskort heeft Buurtzorg een contract gesloten met direct lease en hebben ze de eerste lease auto's al ontvangen. Aangezien ik hier wel belangstelling voor had, heb ik hen gemaild en gisteren lag de overeenkomst al op de deurmat. Handtekening vandaag gezet en morgen maar op de post. En dan afwachten wanneer ik hem kan laten brengen. Overigens gaan we dan onze eigen auto op marktplaats zetten en proberen te verkopen. Op deze manier hebben we dan helemaal geen last meer van autoverzekering, kosten van de kleine en grote beurt, benzineprijzen etc…Ik heb van de week alles goed doorgenomen met iemand die ook een auto least van het werk en hij adviseerde me om het te doen en dat het voor ons gezien alleen maar voordelig is.

De auto waar het om draait is een toyota aygo cool. De kleur is blauw aangezien dit de kleur is van Buurtzorg. Tevens staat er wel een tekst op de auto waardoor ik uiteraard reclame maak voor buurtzorg. Maar daar heb ik geen problemen mee aangezien ik trots ben op de organisatie waar ik voor werk.

Zoals jullie weten ben ik verpleegkundige. Sinds april werk ik bij Buurtzorg Nederland en in de omgeving van Enschede. Daarvoor heb ik in het ziekenhuis gewerkt en daarvoor gedurende mijn laatste jaar van de opleiding ook in de thuiszorg. De thuiszorg is echt mijn ding. Hier ligt mijn hart. Het feit dat ik mensen in hun eigen omgeving kan verzorgen en verplegen doet mij heel goed en geeft mij heel veel voldoening.

Ik doe mijn werk met heel veel liefde. En ik ga elke dag met heel veel plezier naar mijn werk. We hebben ontzettende leuke clienten waar we over de vloer komen. Bij de meeste clienten staat er altijd wel dat kopje koffie klaar. En het fijne aan het werk is dat we daar gewoon tijd voor hebben. We hoeven niet steeds op de klok te kijken hoe laat het is en of we nog tijd hebben. In de meeste gevallen is die tijd er tenzij er iets tussen komt, natuurlijk. Ik vind het persoonlijk ook erg belangrijk om tijd en aandacht te geven aan een client. Ik kom niet alleen maar om iemand te wassen en aan te kleden, maar ik ben er ook om naar hen te luisteren en af en toe gewoon een gezellig praatje te maken.

Maar het werk vergt soms ook heel veel energie van mij. Onlangs heb ik 9 dagen achtereen gewerkt die best druk waren. Op bepaalde dagen had ik ook de bereikbare dienst dus telefoontjes die binnen komen moet ik dan afhandelen. Maar er waren ook onverwachte situaties bij clienten zoals tijdens een avonddienst dat iemand problemen had met een catheter. Deze zat waarschijnlijk niet goed en ik had niet de materialen om hem te verschuiven. Dus huisartsenpost bellen, materialen regelen, naar huisartsenpost rijden en vervolgens terug naar de client. En uiteindelijk dus een uur later naar huis dan dat je in gedachten had. Maar ik kom ook bij clienten die erg ziek zijn, zo ziek, dat we terminale zorg leveren. Tijdens mijn werk bij Buurtzorg heb ik nu twee clienten gekend die overleden zijn. Bij eentje daarvan kwam ik zeer regelmatig en dan is het toch even moeilijk als het moment daar is. Vorige week maandagochtend werd ik gebeld door de huisarts wat betreft die 2e client. Het ging erg slecht met hem en hij wilde overstappen op palliatieve sedatie. Hij vroeg of ik een morfinepomp kon regelen. Ik ben daar bijna de hele dag mee bezig geweest. Van half 10 tot 12 uur bezig geweest met bellen, papierwerk in orde maken, medicatie bestellen enzovoort. Vervolgens 's middags werkbespreking. Om kwart over 3 medicatie opgehaald en uiteindelijk werd om 16.00 uur de pomp bij ons afgeleverd. Samen met een collega de spuitepomp klaargemaakt die ik om 18.00u bij de client heb aangebracht. Ik vond het best moeilijk om hem zo te zien aangezien ik het weekend nog bij hem was geweest om hem te verzorgen en hij toen nog goed bij was. Op het moment dat ik die maandag bij hem kwam was hij al in diepe slaap. Ik kan je vertellen toen ik eenmaal daar weer weg ging , ik toch wel even moest slikken. Al dat verdriet gaat mij niet de koude kleren zitten.

Die nacht was ik achterwacht voor de bereikbare dienst vanwege de morfinepomp en tevens had ik aangegeven dat ze mij mocht bellen als hij was overleden. Ik heb die nacht geen oog dicht gedaan, maar werd toch niet gebeld. Dinsdag was mijn vrije dag, maar mijn collega die de dagdienst had mocht mij bellen voor hulp met het klaarmaken van de tweede spuit voor de pomp. En die hulp kon ze gebruiken, dus op mijn vrije dag toch naar kantoor gereden om samen met haar de spuit klaar te maken. Tevens zijn we toch samen naar hem toe gegaan om de spuit te verwisselen en hem te verzorgen. Na de verzorging stonden we allebei in de badkamer om de spullen op te ruimen toen een familielid bij ons kwam om te vertellen dat hij was overleden. Nou, daar sta je dan….even sprakeloos! Maar vervolgens terug naar je vak….huisarts inschakelen en de familie troosten en steunen. Nadien waren mijn collega en ik toch wel weer een beetje beduusd van dit alles. Gelukkig waren we met ons tweeen en konden we hier samen nog over napraten. We vonden het allebei best heftig. We hebben er allebei met een brok in onze keel gestaan. Er was ook zoveel verdriet in dat huis. En ja, we zijn op dat moment aan het werk. En ik weet dat veel mensen zeggen dat je dit niet teveel aan moet trekken en niet moet meenemen naar huis, maar goed, wij zijn ook maar mensen met gevoel.

Maar goed, dit was voor mij de eerste keer dat iemand overleden is in mijn bijzijn. En het zal vast vaker voorkomen. Persoonlijk vind ik dit stukje zorg een erg mooie zorg om te geven, maar ja, het is heel zwaar en vraagt veel van je. Maar als je dan van de familie hoort dat ze je zo dankbaar zijn voor de goede zorg die we hebben geleverd en dat ze zoveel steun hebben gehad aan ons, dat doe mij dan weer zo goed. En dan besef ik ook weer waarom ik verpleegkundige wilde worden en dan met name verpleegkundige in de thuiszorg. Niets is mooier dan dat je iemand tot het laatste toe in haar of zijn eigen omgeving kan verzorgen en verplegen.

Vorige week donderdagochtend is er bij ons eindelijk een schutting geplaatst. We hebben nu eindelijke onze eigen tuin. En eindelijk weer onze privacy terug. Ben afgelopen zaterdagochtend gelijk even samen met mijn moeder naar de Intratuin geweest om nog een aantal vaste planten te kopen vor de voortuin en twee hanging baskets met planten voor aan de schutting. Zie hier het resultaat van de achtertuin en tevens van onze voortuin.

<img src="http://i46.photobucket.com/albums/f122/christelpol/IMG_4836.jpg" width=200 height=150 img="img" <="

Linkerfoto: Deel van de schutting met daaraan twee hanging baskets en deel van de schuur met daaraan vogelvoederhuisje en drie bloemmanden. Tevens heeft mijn vriend achterin de hoek een border geplaatst waar we een hortensia geplant hebben.

Rechterfoto: Twee buitenschilderijen aan de schutting. Gekocht bij de Action.

Linkerfoto: Onze voortuin met daarin vaste planten en eenjarige bloeiers.

Rechterfoto: Nog een klein strookje tuin aan de andere kant van het pad naar de voordeur. Ook hier hebben we afgelopen zaterdag planten in geplant. Het onkruid op de achtergrond dat is een taak van de gemeente aangezien dat stukje grond van de woningbouw hoort.